15.05.04 In Kumfermatschoon

(hp) Güstern draap ik op de Zedeliuss mien'n Fründ Mannus. "Keen Tied, keen Tied," röppt de mi al vun wietem to. Ik seh em verwunnert an. "Nee, nee, all op stee," meent he, " aver Tessi makt in Kumfermatschoon un dat all siet veerteihn Daag." Dann blifft he dok noch stahn un as he sik verpust het, vertellt he mi, wo dat bi em to Hus so löppt. Tessi is siet dree Daag an't opkloren un jümmers is dat noch nich blank noog. De Sippschop vunt Land kummt un da möt al'ns bloots so blitzen un plinken. Denn Plaggen for't Hus het he verleden Week nu all tein mol meiht un de Heck vun sien Hoff is so schier affschneeden, dat'n Pockholz dor as an'n Tau an lang schnuren kunnt. Un jümmers is dat Tessi noch nich good noog. Wo soll de Verwandtschop eeten und för allem wat. An de twintig mol het Tessi dat Menü al umstellt un de Smutje vun den Kroog, wo se fiern wüllt, har all seggt, wenn se noch mal kummt, denn schmeet he sik in sien Metters.
Un wo dat in de Kark abloopen schull, dat weet ok keen een, schall de Choor nu op de Empore singen oder schall he ünnen bi de Kumfirmanden stahn un för allem wat schölen se singen? Dit Leed wor nich fierlich nooch un dat Leed nich topaß. Dordebi het sien Söhn no nich mol sien Fers liehrt, denn he opseggen mut för de Paster un de Karkengemeen. Överhaupt, wenn du de Kinner süsst, kanns't meen, de geiht dat allns nix an, so pottegal is de dat, dorbi is de heel Puhei dock jümmers alleen för der er Seelenheel. "Der erste Schritt zum Erwachsenwerden", het sein Paster domols to em seggt. Un he wor so hiddelig in sein neegen Sünndagskledaage, dat em de Spröök, denn he veerteihn Daag prövt hett um't verrecken nich infallen wullt un blot mit stötern un den Paster sien toseggen het he em tosommen bröcht. De Kinners hüt sin feel to afkloort, de jiepert dok blot dorop wat an Schiens bi de Glückwunschkoorten sünd. Alns wat he to siene Tied to'n Kumfermatschoon kreegen het wer'n meist Bloomen, duttwies Bloomen, Snattendöker und Stülpenknööp un de har he in sein Leven ok blot een eenzig mol dreegen kunnt. Un blot af un an käm mol een mit'n Ümslag un'n Fief-Mark-Schien in -. Avers hüüt ...?
Nu mol sutsche segg ik to em. Wi hebt ok luurt, wat de Kumfermatschoon an "Kaptaal" bringt un wenn ik in mien olle Kumfermatschoons-Beebel kieken dee, denn steiht dor op de eerste Siet: "De Paster snakt, we liggt in'n Traan, oh Herrgott lat de tied vergahn". All to iernst hebt wi de Ünnericht dok ok nich nahmt un de lieke Gloven, de kannst sobiso keen enn indrichtern, de kummt or ok nich, ganz vun alleen. Is dok scheun, wenn sik de Kinners an düssen daag tominst över wat freit un wennt ok blot över dat "Bare" is. Dat "Wahre", lehrt se sobiso noch fröhtiedig naug.

...blifft piesfull. Euer Küsi

.